dinsdag 12 december 2017

de val en terugkeer




Is dat niet de kern van de val uit het paradijs?
We zijn t buiten gaan zoeken, terwijl alles binnenin is te vinden en daar de vervulling ligt.
Vanuit die val geven we nog steeds het leven vorm met alle gevolgen van dien. De val in de dualiteit.
De val van t denken?
Want is t niet juist het denken wat ons uit die vervulling haalt, alle denkbeelden? Het denken dat altijd ergens anders is, vooruit, achteruit. Het denken dat nooit tevreden is, het denken dat t altijd buiten zoekt, het denken dat angstig maakt, dat invult hoe de ander is, hoe het leven is. Denken, denken, denken.
Het denken kan niet Zijn.
Het denken kan niet in alle eenvoud Zijn. Het denken is nooit vervuld.
Het denken brengt scheiding, conflict, versplintering.
Het denken veroorzaakt eenzaamheid, och was ik maar daar, was ik maar bij haar, bij hem etc.
We hebben ons Zelf niet gevonden en daardoor zal nooit de ware vervulling komen, hoe we ook zoeken buiten ons zelf.
Terug in het paradijs betekent, weer een Zijn. Vervuld door de Liefde, de Liefde die alleen Liefde is. Liefde zonder bijbedoelingen, zonder bijgedachten, zonder dubbele bodems, puur, natuurlijk, Liefde.
De Liefde die is die was en altijd zal Zijn.
De Liefde van de eeuwigheid.
Die is binnenin.
Die is er altijd, bij iedereen, binnenin.
En kan slechts daar gevonden worden, wakker gemaakt worden.
En het denken kan hier niet komen.
Het denken haalt je daar uit weg.
Het denken is de val.
En daarin zitten we met z'n allen gevangen.
Bevestigen elkaar zelfs steeds in deze illusie, keer op keer op keer op keer.
De Essentie is niet van de zintuigen. De Essentie vervult de zintuigen, waardoor de meest pure essentie ervaren kan/mag worden. Gezien mag worden, geproefd mag worden, gehoord mag worden.
De Liefde geeft aan dit alles vervulling.
Hoe leger we geworden zijn van onszelf hoe meer de Essentie dit alles kan vervullen.
De Liefde kun je niet doen.
de Liefde Ben je.
Je hebt dan alles en iedereen lief. Maar daar hoef je niks voor te doen, dat is vrijgekomen, vrijgeworden van binnenuit. En iedereen die zich voor je opent kan die Liefde ervaren, kan je die Liefde ingieten, je mee overstromen, voor wie maar wil. Maar daar ben je niet afhankelijk van. Als die mogelijkheid er niet is, blijft toch de Liefde de Liefde.
De Essentie, de Liefde heeft geen bekrachtiging nodig van buitenaf. Alleen het ikje, de persoonlijkheid, als door omstandigheden de verbinding met Essentie even of langer weg is.
Probeer je eens voor te stellen, als we met dit gegeven, vanaf de geboorte hiermee opgevoed zouden worden. Dat de vervulling binnenin ligt, de Kracht, de Liefde, het ware Leven. Daar ruimte voor scheppen, natuurlijk niet dwangmatig maar echt ruimte hiervoor, alle begrip bij alle vragen van t kind. Dan zou de wereld er toch heel anders uit zien?
In deze Liefde zijn we waarlijk een, ben je een met iedereen.
In deze Liefde zullen we uiteindelijk allemaal versmelten. Dan zijn we een Essentie, een bewustzijn.
En de weg.. De weg die gaat van daaruit gewoon door, want de verandering houdt nooit op. Nieuwe dimensies die we nu nog niet kunnen bevatten zullen zich dan kunnen openen als aan de voorwaarden voldaan is.
Misschien is bij jou naar boven gekomen, wat kunnen we dan nog voor elkaar betekenen in die staat?
Het meest geweldige, het meest verheven, het mooiste, het puurste wat er is.
Dan kunnen we elkaar waarlijk ontvangen, ervaren, proeven. Wederzijds beleven elkaars Essentie, elkaars Liefde in eindeloze gradaties. Pure wijsheid en Weten kunnen we dan uitwisselen, als een bewustzijn zijnde.
Er zal waarlijk Liefde tussen elkaar zijn. Een eindeloos genieten van deze Liefde, van het samenzijn in deze Liefde. Juist omdat dan waarlijk de ander ingedronken kan worden, ervaren kan worden, in dat wat is. Geen beeld, geen verbeelding, geen verlangen, puur de Liefde. Zo subtiel waar nodig, zo teder, zo warm, zo lief, zo intens, zo vreugdevol, zo stil, zo vredig, noem t maar op.
Juist dan mag dit allemaal beleefd worden, zonder hechting.
En als er maar een is die vanuit deze Liefde leeft, dan zal de ander nog omvat worden in deze Liefde, omdat de Liefde in alle eenvoud alles en iedereen liefheeft.

Kagib

De uitgesproken woorden:

vrijdag 8 december 2017

geven en ontvangen



We denken dat we een meer zijn.
Maar we zijn een oceaan diep binnenin, al houden we vast dat we n meer zijn. En dat meer droogt uit als t geen nieuwe voeding krijgt. Dus we hebben meer en meer nodig om ons meer in stand te houden. En dat meer moeten we ook nog verdedigen want anderen willen ook meer van jouw meer, want hun meer willen ze ook in stand houden. En de ene heeft een groter meer, en vind zich dan geweldig. Maar ja dan komt weer angst om de hoek kijken, moet hij dat meer dus weer verdedigen. Voor anderen is t ook heel verleidelijk dat meer aan te vallen, zo opgeblazen. En andere meertjes zijn heel klein, voelen zich ook heel klein en drogen meer en meer uit. Ze verpieteren helemaal, hebben moeite zich in stand te houden.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ondertussen zijn we dus die grote oceaan. Maar ja als we vasthouden aan dat meer zullen we nooit die oceaan kunnen ervaren. Nooit gevuld, vervuld zijn, altijd afhankelijk.

Binnenin is die Eeuwige Levende vervullende Bron. Al-tijd. Want het staat buiten de tijd, het is het Al, het is Alles.
Als we daar Verbinding mee kunnen maken zullen we waarlijk geven om onszelf en van daaruit waarlijk kunnen geven om de ander. Zonder iets terug te verlangen, ook niet diep onbewust. Als we die Kracht vinden zullen we minder en minder bekrachtiging buiten onszelf hoeven vinden, al is n schouderklopje af en toe natuurlijk heel fijn. Kunnen ontvangen is ook zo ontzettend belangrijk in t proces. Het Leven wil zich ook daar doorheen uitdrukken tot uitdrukking komen. Dat is het Spel. Dan kunnen we elkaar waarlijk aanvullen, waarlijk iets geven. Nieuwe prikkels, aanreikingen, nieuwe inzichten, als er ontvankelijkheid is, ruimte voor die ander.
Als er waarlijk die openheid tussen twee mensen is, echt elkaar binnen laten, niks ertussenin. Och dat is zo kostbaar. Dan hebben we elkaar zoveel te geven.



Kagib

De uitgesproken woorden:


dinsdag 5 december 2017

eigenwilligheid



Zo vaak willen we het zelf doen, de boel onder controle houden. In deze eigenwilligheid geven we geen mogelijkheid aan dat wat uiteindelijk boven onze verwachting de vervulling zou zijn en de oplossing voor alles.
Daardoor zijn we verkrampt, houden we vast aan zoveel. Durven we ons niet te laten zien. Moeten we groot en sterk zijn, vechten om te overleven. Dan kan de ander, mag de ander niet gewoon zijn maar wordt ingepast in hokjes. Etiketten erop geplakt waar men zich niet aan kan ontworstelen, wat men ook doet.
Jammer he.
En met z'n allen houden we dit in stand. Bevestigen elkaar in deze illusies. Vechten vanuit deze illusies en beelden. We maken afscheidingen, clubjes, dat zijn de goeie, en dat zijn de kwaaie. We voelen ons beter, voelen ons zo veilig in het oordeel, de bevooroordeling van en over elkaar.

En het Leven, de Essentie, laat ons doen, laat ons, ons spel spelen.
Totdat we er geen zin meer in hebben, of t leven ons zo vaak om de oren geslagen heeft, dat we misschien willen gaan luisteren.
Tot die tijd blijven we elkaar verwonden, elkaar bevestigen in wonden. Bevestigen in dat waar we bewust of onbewust bang voor zijn.
Nooit een gewoon zijn, jezelf zijn. Onbevangen en vrij, delen vanuit je hart. Delen wat in je is, uitstromen, zonder op te leggen. Zo kan nooit de Essentie vrijkomen.
Maar waar de Essentie wel vrij heeft mogen komen zal alles anders zijn. Omdat er dan geen bevestiging meer zal zijn van etiketten, vooroordelen, hokjes, afscheidingen. Geen aanval en verdediging. Slechts een liefhebben van alles en iedereen. En t kan niet anders, dan dat dit doorwerkt vroeg of laat. Waardoor bij de ander misschien meer en meer ook de Essentie vrij mag komen. Dat zo t innerlijke ware Liefdesvuur zich verder en verder verspreid.



Kagib

De uitgesproken woorden:


vrijdag 1 december 2017

de Ja stroom



Je kunt ja zeggen tegen een nee, volledig. Dan is t de Ja-stroom. Dan ga je er helemaal voor. Geen ja-maars, geen weerstanden. Een volledig jezelf hierin geven, aan overgeven.
Misschien zeg je wel nee, maar de ander voelt ja, of je hart zegt ja, de Stroom zegt ja, dan vecht je tegen de Stroom. Dan raak je verkrampt, gespleten, of als je maar lang genoeg volhoudt heb je er helemaal geen voeling meer mee en sterft er een deel van je af.
De Ja-stroom betekent ja-zeggen tegen het leven. Dit betekent ook ja zeggen, toelaten, doorvoelen, waar je nee zegt en van waaruit je nee zegt, Daar weer helemaal ja tegen zeggen. Dat je hier inzicht en begrip in wil krijgen, want iets onderdrukken is ook niet de Ja-stroom maar is de nee-stroom.
En andersom natuurlijk, dat je ja zegt maar je innerlijk eigenlijk nee zegt. Dan is t een vals ja, gaat t tegen de Ja-stroom in. Dan wordt t schijnspel, weer gespletenheid, verliezen van je ware Kracht. Niet volledig meer kunnen gaan voor wat je doet, omdat er altijd een deel in je is wat nee zegt. Waartegen je dan moet vechten, wat energie slurpt, je misschien zelfs ziek maakt. Je krijgt allerlei tekentjes vanuit de Stroom, vanuit de Ja-stroom dat je niet meer in de Stroom zit. Maar ja je kunt dit stuk helemaal doodmaken je oorspronkelijke antwoord, het nee. Dan lijkt het er niet meer te zijn. Maar toch diep binnenin zal dan iets blijven wringen totdat het weer mogelijkheid heeft om zich werkelijk kenbaar te maken.

Als je in de nee-stroom zit heb je altijd iets te verbergen. Je moet je verdedigen en aanvallen. Je kunt niet onbevangen zijn. Je bent altijd beklemd in die onwaarachtigheid, in het niet luisteren naar je ware Stem. In emoties kan dit dan zichtbaar worden. Het snel aangeraakt zijn, niet gewoon kunnen Zijn, in vrede zijn.
In de nee-stroom zitten, ook door ja te zeggen, terwijl t eigenlijk nee is, betekent eigenlijk vluchten. Vluchten voor jezelf, waardoor je nooit in alle eenvoud in het Nu kunt zijn. Want dan gaat t oorspronkelijke Antwoord spreken, en dat wil je nooit horen. Dus je vlucht weer verder in van alles en nog wat, bouwt er van alles omheen om het te rechtvaardigen.
Maar de Ja-stroom is heel geduldig, en heeft je oneindig lief. Je Essentie heeft je oneindig lief, en zal zonder oordeel alles blijven doen om je terug te brengen in de Stroom, de Ja-stroom.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/tFRxvz0QrO

dinsdag 28 november 2017

Oorspronkelijk antwoord



Leven naar het oorspronkelijke Antwoord.
Leef jij naar jouw oorspronkelijke Antwoord?
Jij Weet dit.
Als ik jou vraag, ben je op dit moment in volledige harmonie met jouw Levensessentie, jouw Ziel? Antwoord je, luister je, beantwoord je aan je Ziel aan je Essentie?
In je handelen? in je keuzes? in je relaties? in je werk?
Dan krijg je antwoord. Dan Weet je het antwoord. Dan voel je het antwoord.
Dan kan het ikje eventueel nog sputteren, maar dan kijk je door t sputteren heen naar het oorspronkelijke antwoord. Het ikje kan nog onzeker zijn, twijfelen, maar dieper binnenin Weet je.
Jij Weet het, maar het is aan jou of je wil luisteren, of je wil antwoorden. Het is jouw ver-antwoorde-lijkheid.

Als je eenmaal de Verbinding gemaakt hebt, de Zielestem gehoord hebt, je Essentie ervaren hebt, dan kun je er niet meer omheen. Dan zal het blijven spreken in alles wat je doet, in het pad dat je gaat.
Daarin ligt juist ook je Vrijheid omdat je dan onafhankelijk bent van de buitenwereld. Je Weet het zelf, hoe iets is, wat er aan de hand is. Dus je hoeft jezelf niet meer heen en weer te laten gooien door wat andere mensen zeggen. Al kunnen ze ook de waarheid zeggen, en ook dat zul je dan Weten.
Het is confronterend om dit pad te gaan. Je kunt niet meer om jezelf heen. Maar het geeft zo ontzettend veel, je krijgt er zoveel voor terug, dat je uiteindelijk niets anders zou willen.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/OAF9ScFBqh

vrijdag 24 november 2017

Gods wetten



Er zijn bepaalde natuurwetten. We kunnen daar heel lang tegenin gaan maar vroeg of laat zal het zich corrigeren. Is het niet in dit leven, dan in een ander leven. Uiteindelijk zullen we toch oogsten wat we gezaaid hebben. Dit is zonder oordeel. Gewoon een stuk energie dat we wakker gemaakt hebben en weer terug krijgen.
Aan de oppervlakte lijkt t misschien wel dat mensen zo gelukkig zijn in hun misstappen. In stappen zetten ten koste van mensen, van zoveel. In machtsmisbruik, in geweld, fysiek, psychisch. Maar er is altijd een deel wat huilt, een deel wat geen geluk hierin vindt, dat schreeuwt, luister naar mij. Dat uitreikt voor liefde, dat naar heling verlangt. Nooit zal er zo een volledige gelukservaring zijn. Er zal altijd gespletenheid zijn, of bv groot wantrouwen, angst, paranoia, afhankelijkheid. Of bv het niet kunnen slapen omdat nachtmerries je achtervolgen.
Dus vroeg of laat zal er een stuk van bezinning komen, berouw. Het huidige leven niet meer volgehouden kunnen worden.

Hoe misvormd mensen ook zijn geworden door wat voor omstandigheden dan ook. Door wat voor achtergrond dan ook, er zal altijd een gespletenheid zijn hierin, een afhankelijkheid. Dus nooit vrijheid, werkelijke vrede. Nooit ervaren van waarlijk Liefde die alles vervullend is.
Dus die gespletenheid wreekt zich, en dan komen er kansen voor ommekeer, inkeer. Zien dat wat gedaan is. Berouw, pijn, wanhoop, en juist dan ook opening voor begrip, oplossingen.
We zijn allemaal onderweg. Ieder in een ander stadium. Ieder met een ander pakketje/achtergrond. Ieder met een ander beleven en ervaren. Maar vroeg of laat zal er ruimte komen voor dat wat in ons hart is, het Weten in ons hart.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/tfpYE4L5WB

dinsdag 21 november 2017

beelden



Het zonder beelden zijn. Meestromen in het Eeuwige moment dat zich voegt in dat wat in dat moment, en dat moment alleen, nodig is. Een ander moment misschien weer iets anders. Geen inbeelding, geen bevooroordeling, geen vastzetten vastgezet hebben, maar echt meestromen met dat moment.
En hoe vaak vindt dit plaats?
Echt elkaar zien/voelen/ervaren, geen enkel beeld ertussen?
Dat zijn de meest kostbare momenten in het leven, waarin je elkaar zoveel kunt geven. Dan ben je eigenlijk één Wezen, één Ziel en kunt elkaar hierin aanvullen, verrijken, inspireren, bekrachtigen. Wat maar nodig is.

In communicatie. Wanneer is er niet sprake van vastgezette beelden? Is t slechts een gevecht tussen beelden. Een schimmenspel, maar werkelijk leven zit er niet in.
Het leven bevroren in dat beeld. Alles wat daarna komt kleeft zich eraan vast, bevestigd t beeld. Of er moet gevochten worden om t beeld overeind te houden, het moet verdedigd worden. Op deze manier zullen we nooit tot elkaar komen.
Pas als we durven voelen/zien wat onder t beeld zit. Als we toelaten wat de beladenheid betekent in hoe je op de ander op het leven reageert. Jezelf doorzien, wat onder het beeld verborgen zit, en zo de realiteit kunnen raken. Pas dan zullen we Zien en Weten.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/H5QlKiupQO