vrijdag 23 juni 2017

voortgang van de reis



Het gaat om de reis.
Het gaat om, dat de reis van bewustzijn verder gaat, dat die niet stagneert.
Het gaat erom dat poort na poort open kan gaan.
Zoveel is er dat de reis kan laten stagneren.
Ik ben een paar keer het citaat tegen gekomen, schijnt van Jezus te zijn. Het probleem van de mens is dat ze niet begrijpen dat de wereld een brug naar iets anders is. Ze gaan op de brug zitten en bouwen daar de mooiste kastelen, beelden, maar stoppen met de reis. Dit kan opgaan voor vele dimensies. De meest subtiele dimensies dat dit een stagnatie is, een bouwen op de brug.
 Het gaat erom dat de reis verder gaat, waar die dan ook heen wil gaan.
Wat zich dan ook maar wil ontvouwen, tot uitdrukking wil komen.
Als de wereld dan weer wegvalt, de aantrekkingskracht daarvan, dan is dit onderdeel van het proces
Er kan pas een nieuwe poort opengaan, als een andere poort gesloten is.

Maar zoveel komt ervoor in de plaats.
Een heel intens, helder bewustzijn, bewust Zijn.
Dat juist al het andere omvat, bevat. Alle belevingswerelden van mensen, een helder hierin Zien.
Meer en meer zomaar Weten, zonder boeken, het gewoon Weten.
De reis gaat verder en verder.
En meer en meer kan zichtbaar worden, zonder oefening, als iets rijp heeft mogen worden.
Dan is het er ineens.
Het is geen egoïstisch pad.
Uiteindelijk is alles voor het geheel, voor de ander, voor de ontvouwing.
Slechts een spiegel zijn, een zichtbaar laten worden wat mogelijk is.
Ja, dat is waarom we hier zijn, om uitbreiding van bewustzijn.
Om de reis voort te zetten, niet ons vast te ketenen aan de brug.
Meer en meer omvatten, meer en meer begrip, meer en meer ruimte aan de Liefde. Meer en meer ruimte maken voor/aan het Andere, zodat het Andere meer en meer zich mag/kan openbaren door ons heen.
De reis gaat altijd door, altijd door.
Het gaat erom de blokkades te zien. Te zien waar je jezelf genesteld hebt op de brug en de reis voorbij is.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/qpPNGnL046

dinsdag 20 juni 2017

spontaan




Impulsief of spontaan?
Zit toch wel een verschil tussen.
Gaat juist niet een kans tot begrip verloren omdat we impulsief zijn?
Omdat we boos reageren,
of impulsief voor zijn,
of impulsief tegen?
Dan is er eigenlijk niks gebeurd.
Heeft er geen wezenlijke werking plaatsgevonden.
Reageert slechts je oude programma, beladen, geladen door je verleden.
En alles blijft bij hetzelfde.
Geen toenadering, of slechts een in oude paden bevestiging van elkaar.

Maar spontaan zijn, is heel wat anders.
Heeft met onbevangenheid te maken.
De spontaniteit is vrijgemaakt, omdat je jezelf juist van het verleden hebt vrijgemaakt. Omdat je jezelf doorzien hebt, doorschouwt hebt, Weet wie je bent, Weet van waaruit je leeft.
De spontaniteit kon vrijkomen, omdat je durfde te kijken naar jezelf, met bewustzijn. Eventueel je impulsieve woede-reactie doorzag, of je impulsief voor zijn of tegen zijn.
En zo mocht je meer en meer zien wie je werkelijk was, wat werkelijk was.
Spontaniteit heeft ook met stilte te maken. Dat alles stil geworden is, er rust in je gekomen is, de beladenheid verdwenen is.
Dan geef je in ieder geval de tijd om de ander, het andere echt op je in te laten werken, tot je te laten spreken. Zodat waarlijk je bewustzijn kan spreken, waarlijk je bewustzijn kan reageren in een spontane reactie.
Het Leven roept dan op wat nodig is, wat dat moment vraagt.
Niet jij reageert, maar het Bewustzijn kan dan reageren.
Je staat er niet meer tussenin.
Spontaniteit heeft met Liefde te maken.
Dat de Liefde van binnenuit vrij gekomen is, en zich nu vrij kan uitdrukken naar buiten, zonder houding, zonder beeld.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/g58DsRyN7P

vrijdag 9 juni 2017

de wolk en de hemel



Is het leven niet heel vluchtig?
Vervliegt alles niet in de tijd? Zoveel waar we ons op korte termijn zo ontzettend druk over maken. Wat blijft er over op langere termijn?
Als je dit tot je diepste Essentie kunt laten doordringen, jij bent de Hemel, en jij slaat het spel van de wolken gade. Het spel van verdichting, regen, donderwolken, schapenwolken, noem maar op. Maar jij bent die wolken niet. Die wolken lossen weer op nadat hun spel uitgespeeld is, en jij blijft over.
Als je zo weer de wereld, het leven benadert,
vanuit het ankerpunt van het de Hemel zijn?

Dan doe je nog dat wat het moment vraagt, met volle aandacht, met volle overgave, maar je verliest jezelf niet in de wolken. Je geeft niet teveel aandacht aan die wolken. Bouwt van daaruit niet teveel uit in verbinding met wat je zou zijn in je handelen, in verbinding met die wolken die je maakt.
Je doet jouw ding.
Je doet wat het moment vraagt.
Wat binnen jouw aandachtsgebied ligt, je werk, je gezin, wat dan ook.
Maar daar ligt niet het belang.
Het belang ligt in verbinding houden met het Zijn met de Hemel en zo in volledige harmonie jouw spel spelen als Wolk. Jouw deel aan het geheel, jouw handelen.
Onbevangen en vrij.
Onthecht.
Je bent niet de wolk je bent de Hemel.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/mr4bfRXwR4

dinsdag 6 juni 2017

zoekt en je zult vinden?



Zoekt en je zult vinden?
Het is een beetje tweeledig.
Als je niet gaat zoeken, zul je ook niks vinden.
Als het allemaal wel goed is, je wel tevreden bent met het leven, met alle ups en downs. Je vecht jezelf er wel doorheen, en straks is het weer vakantie, weer lekker uitrusten.
Ja, dan zal je ook nooit de ultieme Bevrijding vinden, of versmelten met het Licht, maar dan heb je daar ook geen behoefte aan.
Dus het gaan zoeken is toch wel belangrijk. Maar uiteindelijk komen pas echt de mogelijkheden, als je moe van dit zoeken bent. Als het allemaal uitzichtloos geworden is, alle wegen doodgelopen zijn. Als je het echt niet meer weet. Alles geprobeerd, en God nog niet gevonden, het ultieme geluk, de vervulling.
Als het niet meer vrijblijvend is, een leuke hobby, gezellig een keer per week met elkaar, maar dat het echt pijn doet. Echt intens pijn doet, het bijna een kwestie van overleven geworden is, het antwoord op je zoektocht.
Dat je dan rijp bent, dat de tijd dan rijp is voor het antwoord.
Dat er dan werkelijk ruimte geschapen is, openheid voor dit antwoord, het hart ervoor geopend is.
Dat je dan werkelijk kunt luisteren naar het antwoord.
Het antwoord dat in jezelf ligt.
Maar ook het antwoord dat om je heen gegeven wordt door iemand, wat iemand aanreikt.
Dat door de loutering werkelijk geluisterd wordt.
Dat het antwoord dan kan raken en zo bevrijden.

Dus zoekt en je zult vinden?
Ja, uiteindelijk wel. Uiteindelijk zul je de weg vrijgemaakt hebben, ruimte geschapen in jezelf, voor het antwoord. Als je meer en meer binnenin stil geworden bent, verstild bent. Dat je gezien en ervaren hebt door ervaring dat buiten de vervulling niet ligt maar binnenin.
Dan Weet je dit met je hele Wezen.
En de Oplossing kan tot je spreken aan het eind van de zoektocht. De Sleutel ligt binnenin, de Liefde is binnenin, het Weten is binnenin, de vervulling is binnenin.

Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/VygmlwDwyV

vrijdag 2 juni 2017

luisteren



Echt luisteren.
Het verbindt zich een beetje met een bezoeker die Krishnamurti bezocht had. Door dat bezoek schudde zijn wereld op zijn grondvesten, werd dat wat hij in 25 jaar opgebouwd had, zijn leven op gebouwd had ontmaskerd. Zo moest hij, durfde hij in zijn wezen toe te geven, ja het was illusie.
Dit kon alleen maar gebeuren omdat hij luisterde. Echt totaal luisterde, met zijn hele wezen, zijn totale zijn.
Zo kon de aanraking plaatsvinden.

Maar kunnen wij zo luisteren?
Willen wij zo luisteren,
naar een ander, naar het leven?
Willen wij wel echt veranderen?
Of uiteindelijk toch vooral liever bekrachtigt worden in ons leven, onze wereld, ons wereldbeeld?
Echt luisteren betekent de ander toelaten, naar binnen laten, er niks tussenin zetten. Het helemaal indrinken tot de laatste druppel, en zo het tot je laten spreken.
Dan kan er een verandering optreden waar nodig.
Als we werkelijk de ander toelaten, werkelijk tot ons durven laten spreken, tot in ons diepste wezen durven laten raken, dan kan alles zo kostbaar zijn, van zo grote betekenis zijn. Dan kunnen we elkaar waarlijk helpen, stimuleren, inspireren op onze levensweg.
Zeker kan dit tussendoor dan een schok betekenen. Maar deze schok kan heel vruchtbaar zijn, als je hem durft toe te laten, bevrijdend en helend.
Want ja, woorden kunnen heel helend en transformerend zijn, als ze hun werking kunnen tonen.
Als er waarlijk een delen is van hart tot hart, open en eerlijk.

Iedereen kan luisteren, als we willen luisteren, echt willen luisteren, echt willen begrijpen. De ander, met ons hele wezen, met alle Liefde die in ons is werkelijk willen begrijpen.
Niets ertussenin, alsof we niets weten indrinken wat is.
Als we zo waarlijk kunnen ontvangen, dan kunnen we ook waarlijk geven, weer uitstromen. Dan is er een harmonie tussen dat wat ontvangen is en wat gegeven wordt.
Het ene roept het ander op als een vanzelfsprekendheid. Niet als een automatisme, want dat is het als het denken ertussenin zit, maar als één stroom.
In deze Stroom kunnen we één Wezen worden, één Wezen zijn, omdat we elkaar mogen raken in Essentie.
In diepste Essentie zijn we één.
In het Bewustzijn.
Als we zo zouden kunnen luisteren naar elkaar, overal, bij iedereen, de ander waarlijk toelaten. Werkelijk met je hele, hele wezen willen begrijpen zijn/haar achtergrond, dan kan het niet anders dan dat de Liefde vrij komt, en zichtbaar wordt tussen elkaar hoezeer er nog verschillen aan de oppervlakte kunnen zijn.

Ik hoop en wens dat deze aanraking nog vaak plaats mag vinden.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/J4dJVjRkkV

dinsdag 30 mei 2017

beeld en voor-beeld



Ja, angst.
Ontstaat de angst niet vanuit het hebben van een zelfbeeld?
Een beeld hebben van onszelf.
een mooi beeld, een lelijk beeld, een goed beeld, een slecht beeld, een zeker beeld, een onzeker beeld enz.
Wat als al deze beelden verdwijnen,
verdwijnt dan ook de angst?
Als we gewoon Zijn?
Zijn die we zijn.
Je kunt dus een heel onzeker beeld van jezelf hebben, waardoor je jezelf steeds moet verdedigen, bang bent dat je pijn gedaan wordt. Je voelt je minderwaardig en de ander is je meerdere.
Angst om gewoon jij te zijn.
Maar komt dit weer niet voort uit dat je allerlei beelden over de anderen hebt, wat zij zijn, hoe ze zijn, en wat ze zouden moeten zijn?
Of je zelfbeeld is heel sterk.
Je past, goeie baan, volwaardig lid van de maatschappij, volle agenda, vakantie hier, vakantie daar. Gewoon geen tijd om onzeker te worden.
Maar liggen er dan ook geen angsten op de loer, die misschien onbewust werken? Bv angst voor de stilte, angst om gewoon te mogen zijn, niks te doen, niet nuttig te zijn?
En wat als de situatie ineens veranderd, je, je baan verliest, je bedrijf failliet? Werkt dit ook niet onbewust door, dat je onbewust of bewust bang bent dat dit ooit gebeurd. Dat je jezelf hiertegen moet pantseren, zekerheden bouwen, voorzorgsmaatregelen treffen, alles goed in de gaten houden.
Dus ja, terug naar het begin, is alles niet angst omdat we een zelfbeeld hebben?
Een beeld dat afgepakt kan worden?
En wat als dit beeld verdwijnt?

Als je Niets bent, en gewoon Weet?
Verdwijnt dan niet de angst?
Als je gewoon Weet wie je bent, wat is, waar zou je dan nog bang voor zijn?
Als het Leven eeuwig is, en de dood niet bestaat.
Als niemand je meer groot of klein kan maken omdat je, je eigen waarde kent. Omdat je Weet wat in je leeft, van waaruit je leeft, wat binnenin wakker is geworden.
Als je jezelf een voelt met alle leven, verbonden met alles en iedereen.
Waar zou je dan nog bang voor zijn?
Wat kan dan nog van je afgenomen worden?
En waar geen angst is, daar is toch Liefde?
Als een vanzelfsprekendheid, vervuld door deze Liefde die vervulling geeft aan alles.
En ook een Weten, Weten, de zin en betekenis van alles in openheid. Waardoor ook de angst verdwijnt om wat een ander zou kunnen gebeuren, iemand die je dierbaar is.
En zo weer terug naar het kind, het ongeschonden kind, het vrije kind.
Is zo'n kind ook niet zonder angst? Omvat het ook niet iedereen met Liefde. Heeft het ook geen beeld van zichzelf waardoor het in alle eenvoud iedereen liefheeft. Waardoor het totaal spontaan is gewoon doet wat het moment ingeeft?
Weer kinderen worden?
De Vrije dans in/uit/van de Liefde?
Zijn we dan niet terug in het paradijs als de angst verdwenen is.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/FeyoGwCfeP

vrijdag 19 mei 2017

god duivel



Uiteindelijk is t leven zo eenvoudig.
Waarom doen we zo moeilijk?
Waarom hebben we het zo moeilijk gemaakt?
Ja, allemaal ontstaan in het verleden.
Van alles dat we met ons meeslepen aan bagage, herinneringen, angsten, beelden, onvervulde verlangens, verwachtingen, hoop.
Van alles dat bovenop ons gelegd is door opvoeding, maatschappij, noem maar op.
Dit leeft allemaal in ons door.
En daarom is t allemaal zo moeilijk.

Alles is wat het is, en in dat wat het is ligt de mogelijkheid tot zien.
Ontkennen wat is, er iets anders van maken, helpt niet, krijgt alleen een nieuw beeld, een nieuwe gedaante, verbergt zich.
Dus beter klaar en helder zien/voelen/ervaren wat is.
Ook als je de 'duivel' in jezelf ervaart, die zo tussen door de kop opsteekt.
Ook dit voelen/ervaren, door je heen laten gaan, zodat het tot je kan spreken. Dat wat het je wil zeggen, wat de wortel hiervan is.
Het is allemaal materiaal.
Dus niet zomaar alles blijven uitleven, ik ben nu eenmaal zo, je moet me maar nemen zoals ik ben, dit is mijn karakter.
Maar er bewust bij zijn. Niet onderdrukken, gewoon jouw pure realiteit onder ogen zien zonder jezelf hierdoor de grond in te boren.
Open blijven.

Ontvankelijk blijven voor alle nieuwe prikkels die op je afkomen. Dit alles door je heen laten gaan, hoe dit tot je spreekt, wat het raakt.
Niets vastzetten.
Maar open blijven stromen, stromend blijven.
Durven jezelf te laten raken.
Al kan dit een aardverschuiving teweeg brengen voor je ego.
Geen vooropgezette mening, en van daaruit alles benaderen, maar steeds alles weer nieuw. Steeds weer opnieuw het leven proeven.
Dan kan het lage het hoge worden.
Dan lost het lage op in het hoge.
Want het lage is illusie, er is alleen maar het hoge.
Er is alleen maar Liefde. De Liefde blijft over als de 'duivel' verdwenen is. De 'duivel' lost op in de Liefde in God.
Geen onderdrukking, geen verborgen werking meer, de duivel, gewoon verdwenen.
Het leven is niet moeilijk.
We maken het zelf moeilijk door weerstand, verzet, vasthouden.
Als je loslaat, toelaat, overgeeft, kan het hart werken, kan de Liefde de Oplossing brengen, zal alles oplossen in de Liefde.


Kagib

De uitgesproken woorden:

http://we.tl/7C4Pz2VAkE